چشم ها می گرید....

جسممان بیمار است ...

روحمان بی احساس...

قبلمان عریان و راهمان بی مقصد

آفتاب ِ امید ، پشت ابرها پنهان

آن امام معصوم ، سر به زانو ، گریان

شرممان می آید ، که بگوییم امروز

چشممان در راه و ، دلمان با مهمان

راهمان در راه و مقصد ما میزان

دردمان هجران و ، شهرمان ویران است ...

حدس بزنین چطور ؟!

آن چنان کشتی غم با دل او محرم گشت
که به توفان بلا، دور ز هر ساحل شد ...

یک نگه گرد خود انداخت،غریبانه گریست
محرم راز دلش چوب در محمل شد

هر زمان بار اسارت به دلش سنگین بود
نگهی بر سر نی کرد و غمش زایل شد

تازیانه نمک راه یتیمان شده بود
دستها چاره نبودند، تنش حائل شد

در خرابات، امانت به برادر پس داد
غزل آخر دیوان غمش کامل شد

کسی که با زبان تو حرف بزند . باگوش تو بشنود و با چشم تو ببیند . کسی که سرت را برروی شانه هایش بگذاری وهای های گریه کنی . آن قدر بلند که چهارستون بدنت بلرزد و تو سبک شوی . اما افسوس که هیچ کس را نمی یابی و ناامید از این نیافتن، پا در راه دیگری می گذاری . آن وقت یک حس قشنگ، یک حس شیرین تو را به خود نزدیک می کند و تو گمشده ات را پیدا می کنی . گمشده ای که سال ها به دنبالش بودی .

گمشده ای را که تمام این مدت همراه تو بود . با تو و در کنار تو ...

خدای خوبم! امروز آمده ام که پیوند دوستی میان خودم و خودت را محکم تر کنم .

آمده ام تا دیگر تو را گم نکنم . آمده ام تا دستم را بگیری و آتش درونم را خاموش کنی .

تا تو را ببینم . ببینم و حس کنم ... با همه ی وجودم .

من گمشده ي درياي متلاطم روزگارم و تو بزرگواري ! پس اي خدا !

هيچ مي داني كه بزرگوار آن است كه گمشده اي را به مقصد برساند ؟

تا ابد

محتاج ياري تو ،

رحمت تو ،

توجّه تو ،

عشق تو ،

گذشت تو ،

عفو تو ،

مهرباني تو ،

و در يك كلام ...

محتاج توام

و خدا گمشده ای داشت.

هر کسی دوتاست و خدا یکی بود

و یکی چگونه می توانست باشد؟!

هر کسی به اندازه ای که احساس می کند، هست.

عظمت ها همواره در جست و جوی چشمی است که آن را ببیند

خوبی ها همواره نگران، که آن را بفهمند

و زیبایی همواره تشنه ی دلی است که بر او عشق بورزد...

و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد.

و غرور در جست و جوی غروری است که آن را بشکند!

و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور...

اما کسی نداشت. و خدا آفریدگار بود و چگونه می توانست نیافریند؟!

زمین را گسترد و آسمان ها را بر کشید

کوه ها برخاستند و رودها سرازیر شدند و دریاها آغوش گشودند

و طوفان ها برخاست و صاعقه ها در گرفت.

و باران ها و باران ها و باران ها...

در آغاز هیچ نبود. کلمه بود و آن کلمه...خدا بود

و خدا یکی بود و جز خدا...هیچ نبود.

و با نبودن چگونه توانستن بود؟!

و خدا بود و با او عدم بود

و عدم گوش نداشت!

حرف هایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود، نمی گوییم.

و حرف هایی هست برای نگفتن.

و سرمایه های هر دل ، حرف هایست که برای نگفتن دارد!

حرف های بی قرار و طاقت فرسا.

که هم چون زبانه های بی تاب آتشند.

تحمل شان هر یک انفجاری را در دل به بند کشیده اند.

اینان در جست و جوی مخاطب خویش اند

اگر یافتند آرام می گیرند

و اگر نیافتند...

روح را از درون به آتش می کشند.

و خدا برای نگفتن ، حرف های بسیار داشت!

درونش از آن ها سرشار بود

و عدم چگونه می توانست مخاطب خدا باشد؟!

و خدا بود و عدم

جز خدا هیچ نبود...

با نبودن نتوان بودن

و خدا تنها بود.

هر کس گمشده ای دارد.

و خدا گمشده ای داشت...

و " تو " آن گمشده ای... !

و می دانم ای خدا ، می دانم که برای عشق زیستن و برای زیبائی و خیر ، مطلق بودن ، چگونه آدمی را به مطلق می برد، چگونه اخلاص این وجود نسبی را ، این موجود حقیری را که مجموعه ای از احتیاج هاست و ضعف ها و انتظار ها ، “مطلق “می کند!

در برابر بیشمار جاذبه ها و دعوت ها و ضرر ها و خطر ها و ترس ها و وسوسه ها و توسل ها و تقرب ها و تکیه گاه ها و امید ها و توفیق ها و شکست ها و شادی ها و غمهای همه حقیر - که پیرامون وجود ما را احاطه کرده اند و دمادم ما را بر خود می لرزانند ...